Kategoria: blog

Zdecydowanie nie był to rok fajerwerków, tylko rok mojej prawdy. Takiej, która nie krzyczy, nie dramatyzuje, tylko siada obok i spokojnie mówi sprawdzam czy to jeszcze jest twoje. Dla mnie ten rok był jak para butów, z których już dawno wyrosłam i po raz pierwszy nie próbowałam się w nie wciskać na siłę i przestałam kurczyć się, żeby pasować. Zamiast tego wybrałam własną oryginalność.

Kiedyś, wchodząc w nowy rok, patrzyłam wyłącznie przed siebie. Tworzyłam listy marzeń, snułam plany i z przekonaniem mówiłam ten rok będzie moim najlepszym. Poprzedni zostawiałam za sobą jak ciężki plecak pełen wyzwań, a nowy widziałam jak jasną drogę, po której pójdę lekko, pewnie i bez potknięć.

Rok 2025 nauczył mnie, że życie nie ma prostych ścieżek. Są dni, w których dzień przeplata się z nocą, radość z tęsknotą, a siła ze zmęczeniem. Zrozumiałam, że sens nie tkwi w selekcji tylko tego, co wygodne, ale w pełni doświadczenia. W zgodzie na całość.

Z roku na rok coraz silniej czuję potrzebę, by się zatrzymać i spojrzeć wstecz nie po to, żeby oceniać, ale żeby zobaczyć kim się stałam po wszystkim, co się wydarzyło. Dziś patrzę na minione miesiące z czułością, a nie pretensją, jak na drogę, którą musiałam przejść.

To był czas, w którym coraz rzadziej pytałam co powinnam, a coraz częściej co czuję. Warstwa po warstwie zdejmowałam role, które nie były moje. Oddawałam odpowiedzialność za cudze emocje. Częściej wybierałam ciszę zamiast tłumaczenia się i prawdę zamiast grzeczności. To była cenna lekcja, dzięki której zrozumiałam, że każdy ma prawo być sobą. Ja również.

Ten rok przyniósł rozczarowania. Ludźmi, schematami, a także sobą w momentach, gdy znów chciałam coś udowodnić bardziej siłą niż gotowością. A jednocześnie przyniósł ogromną dojrzałość. Nauczył mnie, że nie wszystko wymaga reakcji, że nie każda relacja jest do uratowania i że nie każda droga jest moja tylko dlatego, że kiedyś w nią weszłam. To był rok uczenia się odpuszczania bez poczucia winy i wybierania jakości zamiast ilości.

Dziś żegnam ten rok z wdzięcznością. Za wzloty, które dały mi skrzydła, za upadki, które nauczyły mnie jak się podnosić, za ludzi i rozmowy, po których widziałam świat inaczej i za to, że nauczyłam się słuchać siebie jeszcze głębiej i prawdziwiej.

Wchodząc w 2026 rok nadal życzę sobie spełnienia i wszystkiego, co najlepsze, ale dodaję do tego coś jeszcze… Mądrość i moc, by nie odwracać wzroku od nowych lekcji, nawet tych trudnych, bo wiem, że takie też przyjdą i to one kształtują najbardziej.

A Ty, co zostawiasz w 2025 i co chcesz zabrać ze sobą dalej?

Czy masz czasami wrażenie, że choć naprawdę się starasz, choć mówisz do siebie piękne afirmacje i próbujesz myśleć pozytywnie, życie i tak przychodzi i daje ci kopa?

Przez długi czas wierzyłam, że jeśli tylko wystarczająco często będę nakładać na siebie różowe okulary, świat w końcu zacznie wyglądać tak, jak sobie tego życzę. Że jeśli nauczę się widzieć jasne strony, to szarość wokół sama zacznie blednąć. Mówiłam sobie, że powinnam się cieszyć, bo przecież jestem zdrowa, zaradna i nie mam na co narzekać. Jak się zapewne domyślasz, nic takiego się nie wydarzyło.

Chciałam zmiany, a utknęłam w miejscu. Udawałam spokój, kiedy w środku palił się pożar. Wierzyłam, że pozytywne myślenie zmieni mnie i rzeczywistość dookoła, aż przyszedł dzień, w którym zrozumiałam jedno: pozytywne myślenie, to nie to samo, co myślenie zdrowe. Niby podobne, a jednak różnią się diametralnie.

Pozytywne myślenie, to założenie różowych okularów i przekonywanie siebie samej, że jest inaczej niż w rzeczywistości i często bagatelizowanie własnych potrzeb. Pozytywne myślenie sprawia, że patrzysz na siebie przez filtr: „jakoś to będzie”, „trzeba się cieszyć”, „nie przesadzaj, inni mają gorzej”. To podejście czasem daje chwilową ulgę, ale często jednocześnie odbiera ci prawo do tego, by naprawdę poczuć co aktualnie dzieję się dookoła. Zamiast usłyszeć swoje potrzeby, próbujesz je przykryć ładną narracją. A przecież to, co wypierasz, i tak wraca. Zawsze.

Zdrowe myślenie skupia się na stanie faktycznym danej sytuacji. Pozwala zauważyć to, co boli, nazwać to, co trudne, i jednocześnie odnaleźć w sobie siłę, by się tym zaopiekować. Zdrowe myślenie jest jak zdjęcie okularów i spojrzenie prosto w lustro. Bez filtra, bez udawania i bez bagatelizowania. To podejście nie każe ci być silną na siłę, ani nie wymusza uśmiechu. Nie krzyczy: „będzie dobrze”, tylko zadaje pytania:
„Co naprawdę czujesz?”
„Czego potrzebujesz?”
„Co możesz zrobić, żeby sobie pomóc?”

Zdrowe myślenie pozwala zobaczyć, to co boli i nazwać to, co trudne, uznając swoje emocje bez wstydu. I właśnie dlatego staje się drogą do działania, a nie do ucieczki. Bo kiedy zaczynasz widzieć siebie realnie, a nie przez różową mgłę, pojawia się przestrzeń na zmianę, która nie jest wymuszona, ale wynika z troski o siebie. Tu zaczyna się prawdziwa moc. Nie w afirmacjach ani w zaklinaniu rzeczywistości. Tylko w szczerości wobec siebie. W zdrowym myśleniu jest jedna piękna prawda:
Nie musisz udawać, że jest dobrze, żeby zrobić krok w stronę tego, co dobre. Zdrowe myślenie daje ci odwagę, by w końcu zrobić ten krok z miłością, uważnością i czułością wobec siebie.

Czasami najważniejsze rzeczy nie zaczynają się głośno, lecz bezszelestnie. Zaczynają się w pragnieniu, które w końcu domaga się zauważenia. W słowie, które wciąż próbujesz wypowiedzieć, choć ono za każdym razem chowa się gdzieś ” między zębami”, z nadzieją, że ktoś wypowie je za ciebie lub domyśli się czego potrzebujesz. Długo tak żyłam… Z sercem pełnym uczuć, niewzruszoną miną, i niewidzialnym napisem na twarzy mówiącym „wszystko w porządku”. Dopiero z czasem zrozumiałam, że cisza, którą nosiłam, nie była spokojem, tylko brakiem przestrzeni i odwagi do zajęcia swojego miejsca w świecie. Dlatego powstaje dziś ten blog i tworzę go z potrzeby swojego serca. Chcę , aby była to przestrzeń, w której i ty będziesz mogła, choć na chwilę odłożyć maski i wrócić do tego, co naprawdę twoje.

Serce.

Bo wszystko zaczyna się od tego, jak się czujesz. Jak oddychasz i jak żyjesz.

Potrzeby.

Bo są fundamentem twojego poczucia bezpieczeństwa, wartości i sensu. I nie muszą być perfekcyjne, wielkie ani spektakularne. Wystarczy, że są twoje.

Przestrzeń.

Bo dopiero w przestrzeni rodzi się prawda, klarowność i odwaga, której nie da się znaleźć w ciągłym zadowalaniu innych. Chcę, aby to miejsce było dla ciebie tym, czym długo brakowało mnie samej: bezpiecznej, czułej przestrzeni w której zamiast ciągle słyszeć „musisz to, czy tamto”, usłyszysz „czego dzisiaj ci potrzeba?”.

Jeśli to czytasz, to znaczy, że w tobie też budzi się ten cichy głos, który chce ci przypomnieć, że : jesteś ważna, a twoje uczucia i potrzeby, są niesamowicie istotne. To jest dla mnie początek czegoś nowego, nie spektakularny i głośny, lecz prawdziwy i całkowicie zgodny ze mną.

Cieszę się, ze jesteś tutaj ze mną. W ciszy, która nareszcie ma przestrzeń, aby stać się głosem 🙂